Już w starożytności wykorzystywano liście krzewu Manuka do łagodzenia objawów różnorakich schorzeń i dolegliwości. Naukowcy w XX wieku próbowali odnaleźć składnik bezpośrednio odpowiadający za unikatowe właściwości miodu Manuka, jednak bezskutecznie. 


W latach siedemdziesiątych wiodącą metodą pomiaru korzystnego oddziaływania miodu Manuka było UMF. Od początku budziła duże kontrowersje, ponieważ polegała na szacowaniu ogólnej siły oddziaływania miodu, co było substytutem mierzenia zawartości aktywnego składnika. Dlaczego ją stosowano? Powód był prozaiczny – w tym czasie aktywny składnik miodu Manuka nie został jeszcze odkryty.


Metoda UMF podczas badania wykorzystuje technikę testów dyfuzyjnych na podłożu agarowym, które ze swej natury są obarczone znacznymi odchyleniami w otrzymywanych wynikach.


Testy przeprowadzane na tej samej próbie miodu mogą różnić się od 25 do 50 %. Metoda MGO jest pomiarem zawartości methylglyoxalu, który bezpośrednio związany jest z unikatowymi właściwościami miodu. Metoda MGO  w porównaniu do UMF ma bardzo mały margines błędu, który nie przekracza 2 %. Drugą wadą UMF jest badanie porównawcze ilości methylglyoxalu do roztworu fenolu. Jego rezultaty często są wynikiem obecności nietrwałego nadtlenku wodoru a nie rzeczywistej wartości MGO, co daje duże pole do nadużyć.


Po przebadaniu ponad 45 rodzajów różnych gatunków miodu, w tym produktów Manuka Health stwierdzono, iż stężenie methylglyoxalu w miodach Manuka jest nawet tysiąckrotnie wyższe niż w innych próbkach! „Opierając się na naszych badaniach, możemy powiedzieć, że stężenie methylglyoxalu jest bezpośrednio skorelowane z aktywnością antybakteryjną Miodu” – przekonuje profesor Henle. Dzięki temu metoda MGO jest najbardziej dokładną i miarodajną spośród wszystkich sposobów pomiaru i prowadzi do powtarzalnych oraz precyzyjnych wyników.